Na een jaar in het buitenland ben ik weer thuis. Vorige week verliep mijn working holiday visum, en in tegenstelling tot een vriend van mij wilde ik niet in handboeien worden uitgezet.

Ik heb erg genoten van mijn verblijf in Australië, de mensen zijn relaxed, het leven is goed. Ik heb veel koffie gedronken en heel wat kangoeroe gegeten, maar het is fijn om terug te zijn en mijn eigen taal te spreken. De mensen doen hier gewoon “normaal”.

Eerst was ik een maand in Indonesië, in feite op zoek naar banen in Australië (zoals je doet), en rondhangen met mijn toenmalige vriendin. Daarna vond ik in Sydney snel een baan en een plek om te wonen. Er waren drie sollicitatiegesprekken geregeld, ze werden allemaal omgezet in aanbiedingen. De eerste was stackchat, ze kwamen met een vrij slecht aanbod, ik had geld nodig maar zij kwamen met aandelen. Toen was er ayuda, ik had waarschijnlijk veel meer kunnen vragen want ze zaten bepaald niet krap bij kas. Openlearning bood het meeste, meer dan ik had gevraagd, wat wel fijn was. Ik nam het hoogste aanbod.

Rond de jaarwisseling was de relatie met Jesiska in een crisis, en ik ging terug naar Indonesië, waar het misging. Gelukkig nieuwjaar.

Rond februari wilde het bedrijf een sponsorschap starten. Maar ik was behoorlijk ongelukkig geworden met de werkafspraken. Het leek alsof ik gewoon bezig werd gehouden, zonder enige impact te hebben. Die werkrelatie eindigde daar ook.

Op dat punt overwoog ik serieus om terug te gaan. Dit was mijn dieptepunt in Australië. Ik had daar niets behalve een klein hobbyproject dat ik met wat vrienden was begonnen. Ex-collega’s bij Open Learning, ik was terneergeslagen. Hoewel ze aardig deden over mijn in wezen verwoeste leven, in Nederland zouden we op dit punt grappen over elkaar maken. Je zou er op z’n minst om kunnen lachen, weet je. Ik ben te grappig, hoor ik.

Hier besloot ik dat ik in plaats van zo makkelijk op te geven, zou vechten om in Australië te blijven als software engineer. Ik had net betere huisvesting geregeld, nu wedde ik dat ik ook beter werk kon regelen! Makkelijker gezegd dan gedaan, ik mailde zoveel bedrijven, ik maakte zelfs een filmpje om mezelf te verkopen. Weinig reacties, maar sommigen wel.

Eerst was er Silicon Valley Chicken, ze wilden kip verkopen via een app met een game. Volledig gericht op gamers, en alleen bestellen via de app. Ik was niet erg enthousiast, zij waren niet enthousiast over mijn working holiday visum. Daarna ontmoette ik Daisee bij de functioneel programmeren meetup. Het lukte me om een sollicitatiegesprek te krijgen. Het bleek een Haskell-baan te zijn. Ik was daar super enthousiast over. Toen wilde Trunk versiebeheer leveren aan designers. Maar ik verwaarloosde ze een beetje ten gunste van de Haskell-kans.

Dit was een rolomkering, nu hadden de vrienden een vrij waardeloze baan vergeleken met Haskell doen. Vooral gezien het feit dat het bedrijf Cosmos db had aangenomen, waarvoor Windows nodig was. Ze waren allebei voorstanders van open source, dit moeten draaien maakte ze… ongelukkig.

Maar ik was blij. Een paar maanden lang. Daisee bleef mensen aannemen en we groeiden. Hoe meer tijd er verstreek, hoe meer verantwoordelijkheid ik moest afgeven, totdat ik me op één project richtte. Dat werd vervolgens geschrapt. Niet dat het me stoorde, want ik was bezig met het plannen van de volgende fase in mijn leven.

Naar de Filipijnen gaan! Behalve dat iedereen die ik sprak er vrij negatief over was, en het aanbod van Daisee was niet zo mooi als ik had verwacht. Terug thuis ben ik, niet dat het slecht is, gewoon plotseling. Ik blijf hier een tijdje, op afstand werken voor Daisee als een bedrijf! Ondertussen werkt Daisee aan een werkvisum voor Australië. Dit lijkt veel beter dan de Filipijnen, dat voelde meer als een gouden kooi.

Dit lijkt allemaal vrij willekeurig, ach, zo is het leven. Ik heb me in ieder geval vermaakt.