Haskell 💜 Vibes

2026-03-08T00:00:00Z

Het was vrijdag 27 februari 2026, toen ik herboren werd. bro. Ik ben nu een vibe coder. bro. fr fr.

Zo ziet het eruit als ik nu code schrijf.

Het lukte me¹ om in te loggen op een claude code terminal. Dit is een CLI-app die toegang heeft tot een groot taalmodel ² (LLM), met de bedoeling het ontwikkelwerk voor je te doen. Je vraagt het om wijzigingen te maken, en het doet het voor je. Ik vertrouwde het niet, en vertrouw het nog steeds niet met toegang tot mijn machine. Dus ik heb het opgesloten in een container. Ik vroeg het om wat front-end kaartfuncties te implementeren, het deed het goed. Nu vroeg ik me af of het backend-ontwikkeling kon doen. Haskell-typefouten zijn een stuk moeilijker dan React-blokken uitspugen. Dus ik had vrij lage verwachtingen dat het (enig) Haskell kon doen. Ik had het mis.

Het is goed in Haskell. Er zijn geen fouten. Of beter gezegd, de compiler wijst ze aan voor claude, en het is slim genoeg om voortgang te maken op de compilefouten. Dus het doet wat je wilt dat het doet. En het doet het snel.

Ik vroeg het om basement uit het memory-pakket te halen en het ram-pakket te maken.³ Dit is op zich niet moeilijk, het is gewoon behoorlijk wat uitzoekwerk en het oplossen van vele compilefouten. Het deed dat zonder problemen.

Op maandag op het werk vroeg ik het om geofences op te nemen in de sensor-retourlijst. Je zou de sensors moeten joinen op de geofences in de database. We gebruiken Esqueleto daarvoor, dat wat geavanceerde typesysteemfuncties gebruikt om een mooie DSL (Domain Specific Language) te maken. Geen probleem voor Claude. Ik duwde dit op vrijdag wat verder, ik vroeg het om de postgis-referentie te vergelijken met de Esqueleto PostGIS-bibliotheek, en de ontbrekende functies te implementeren. Ik vroeg het ook om integratietests toe te voegen om te laten zien dat het werkt, want ik vertrouw het niet. Esqueleto postgis is nu vrij compleet.

Weet je, het vervelende is dat ik dit geweldig vind. Ik vind het vervelend om door compilefouten heen te moeten werken. Ik wil gewoon dingen bouwen, de weg ernaartoe is niet zo belangrijk. Ik vind het fijn om zoveel gedaan te krijgen met Claude. Ik dacht dat ik hield van Haskell schrijven, maar ik denk dat ik eigenlijk hield van de productiviteit die het me bracht. Claude doet hetzelfde maar nog meer.

De rest van de week was hetzelfde. Mijn baan veranderde. Ik veranderde. we viben nu. Deze taal is voor vibes. Wat me op vragen brengt.

Vertrouwen

Ik vertrouw claude niet. Voor elke functie die het schrijft moet het bewijzen dat het werkt met een test. Het is niet perfect, het gaslight je als je het laat. Soms “vergeet” het om tests te schrijven.⁴ Haskell is goed voor claude omdat het het systeem dwingt intern consistent te zijn. In Haskell is alles een expressie, en elke expressie heeft een type. Het type moet overeenkomen met de expressie (ofwel checken) of anders krijg je geen programma maar een foutmelding. Claude kan je niet overtuigen dat de compilatiefout iets is wat je wilt.⁵ Dus het moet intern consistent zijn, iets waar LLM’s slecht in zijn. Ze doen gewoon maar wat.

Ik draai het in een container op yolo-modus. Standaard vraagt het je bij elk commando dat het wil uitvoeren. Ik wil er echter niet bij betrokken zijn. Zonder toezicht, laat de testsuite slagen, laat CI slagen.⁶ Ik review de code om te verifiëren of het correct is nadat het klaar is en al deze hordes heeft genomen. Ik wil er niet op hoeven passen. De container beschermt me voldoende tegen de gekheid. Er is gekheid.

Claude code opgesloten in een container

Op een gegeven moment probeerde het in /etc/shadow te schrijven om zichzelf schrijftoegang tot de thuismap te geven, die ik vergeten was te geven. Dat is een (slechte) privilege-escalatiepoging. Het probeerde me te hacken, ook al beweert het dat het zulke dingen niet kan.

Ik vraag het niet echt om mijn problemen op te lossen. Ik vraag het om implementaties te schrijven, ik geef het stappen om te doen. Ik weet precies wat ik wil, het kost mij alleen lang en het is meestal repetitief⁷ werk. Ik erken dat Claude veel sneller is in het doorwerken van compilefouten dan ik, en het vereist niet mijn aandacht. Ik kan me richten op nadenken over hoe het systeem betrouwbaar te maken. Ik kan me richten op ervoor zorgen dat we geen doorvoerproblemen hebben. Ik kan de daadwerkelijke engineeringdelen van deze baan doen.

Baan

Wat is mijn baan? Maakt het mijn werkgevers uit dat ik code schrijf? Maakt het ze uit dat ik degene ben die door compilefouten heen werkt? Nee. Ze willen een betrouwbaar werkend systeem.

Ik besteedde vroeger het grootste deel van mijn tijd aan het schrijven van code omdat er geen andere manier was om het te schrijven. Dit kan je in de war brengen om te geloven dat software schrijven je baan is, omdat je er zoveel tijd aan besteedt. Niemand heeft ooit gezegd dat dit het geval was. Er zit ook een engineeringkant aan het schrijven van software.

Mezelf in een nieuw beeld branden

Ik eindigde vrijdag met zoveel open PR’s en ik had dit als zorgpunt aangekaart. Het is geen zorgpunt. We zijn gewoon nog nooit in deze situatie geweest waar het maken van de implementatie het makkelijke deel is. Maar eigenlijk is het het makkelijke deel. Het correct krijgen is het moeilijke deel. Die laatste 10% van de implementatie is nu mijn baan, namelijk het correct krijgen. Ik moet ervoor zorgen dat de software die Claude produceert werkt. Ik moet denken in termen van verificatie.

Ik heb Leana ingehuurd om exact print te doen. Kan ik haar vervangen door AI? Nee. Ik wil dat zij hier de leiding over heeft. Leana beslist zelf wat ze doet. Het enige wat ik doe is af en toe even bijpraten om er zeker van te zijn dat ze niet ontspoort. In tegenstelling tot Claude-instanties vertrouw ik haar. Ik zou haar zonder zorgen toegang tot mijn machine geven.

Ik realiseer me dat dit is wat mijn werkgevers ook willen. Erop vertrouwen dat het werk gedaan wordt. Hoe is niet belangrijk. Het is bijna alsof het automatiseren van lagerwaardig werk⁸ kansen creëert voor hogerwaardiger werk. ⁹ In mijn geval ben ik gewoon verschoven naar een hogerwaardigere baan omdat een startup altijd onderbezet is.

Ben ik een Haskell-ontwikkelaar? Je besteedt zoveel tijd aan het leren van een taal dat het onderdeel van je wordt. Misschien is dit een ik-probleem. Iedereen kan nu Haskell schrijven. Je hoeft alleen maar claude te vertellen om wat dan ook in Haskell te implementeren in plaats van een andere taal. Je krijgt meer correctheid gratis. Claude werkt echt, en het werkt goed. Er is geen leercurve meer. Verificatie is echter nog steeds een probleem. Als je de eigenschappen van je systeem niet kunt specificeren, kun je alle code ter wereld genereren en rommel krijgen. Zelfs als het in Haskell is.

Conclusie

Het is een wilde week geweest. Het is niet zichtbaar voor andere mensen, maar stoppen met code schrijven heeft een grote impact op mij gehad. Ik heb bijna constant code geschreven de afgelopen 20 jaar. Nu ben ik het niet meer.

Ik verwerk dit gewoon. Dit had zoveel impact op mijn leven. Het is voorbij, we beginnen.

Inloggen bij claude was verschrikkelijk. Waarom breekt de terminal in docker-containers van bepaalde venstergroottes? Er waren ook andere problemen, zoals service down en registratieweirdness.↩︎
Lees ChatGPT als je niet bekend bent met deze term. Het LLM is het ding dat beslist wat het volgende moet doen. Claude code stuurt gewoon de codebestanden en andere context als een groot chatbericht naar het LLM, en het LLM stuurt dan acties terug. Die de claude code terminal kan interpreteren. Het andere dat claude code doet is doordraaien totdat het denkt dat het klaar is. Het lijkt erop dat het LLM deze status ook bepaalt, want je kunt aanpassen hoe “klaar” eruitziet met een CLAUDE.md-bestand of in de prompt.↩︎
Het is onderdeel van een grotere discussie over wat te doen met basement.↩︎
Ik denk dat een probleem is dat “contextcompressie” ook het CLAUDE.md-bestand comprimeert. Ik heb het gewoon verteld om het opnieuw te lezen als het compressie doet, dat lijkt het in de context te houden. (dit zou een andere bug kunnen zijn?). Zie mijn claude.md-bestand voor details↩︎
Hoewel ik het er niet langs zet, op meerdere momenten beweerde het dat het niet in staat was om de nix-shell in te gaan. Wat een regelrechte leugen is. Het wil gewoon niet bouwen.↩︎
Ik vertrouw het hier dus om niet daadwerkelijk te proberen uit te breken. Ik denk dat het zou kunnen als het wilde. Ik kan claude niet vragen hoe het dat zou doen, maar ik kan het aan gemini vragen (grappig).↩︎
Eén unieke compilefout oplossen is leuk, 30 tot 40 keer dezelfde of vergelijkbare oplossen niet. Dit probleem wordt groter naarmate een codebase groter wordt. Claude werkt zich met plezier door duizenden compilefouten heen. Je kunt nu deze enorme codebases refactoren.↩︎
Voor de duidelijkheid, ik zeg niet dat programmeren een laagwaardige baan is. Zelfs junior-rollen zijn belangrijk, je kunt dit zien aan de compensatie die ze krijgen. Ik zeg dat het uitbesteden van het oplossen van tonnen typefouten aan een tool je in staat stelt om andere dingen te doen, die waarschijnlijk van hogere waarde zijn.↩︎
Zie bijvoorbeeld het boek Learning by Doing: The Real Connection between Innovation, Wages, and Wealth (2015)↩︎

Terug naar Nederland!

2018-09-23T18:21:00Z

Na een jaar in het buitenland ben ik weer thuis. Vorige week verliep mijn working holiday visum, en in tegenstelling tot een vriend van mij wilde ik niet in handboeien worden uitgezet.

Ik heb erg genoten van mijn verblijf in Australië, de mensen zijn relaxed, het leven is goed. Ik heb veel koffie gedronken en heel wat kangoeroe gegeten, maar het is fijn om terug te zijn en mijn eigen taal te spreken. De mensen doen hier gewoon “normaal”.

Eerst was ik een maand in Indonesië, in feite op zoek naar banen in Australië (zoals je doet), en rondhangen met mijn toenmalige vriendin. Daarna vond ik in Sydney snel een baan en een plek om te wonen. Er waren drie sollicitatiegesprekken geregeld, ze werden allemaal omgezet in aanbiedingen. De eerste was stackchat, ze kwamen met een vrij slecht aanbod, ik had geld nodig maar zij kwamen met aandelen. Toen was er ayuda, ik had waarschijnlijk veel meer kunnen vragen want ze zaten bepaald niet krap bij kas. Openlearning bood het meeste, meer dan ik had gevraagd, wat wel fijn was. Ik nam het hoogste aanbod.

Rond de jaarwisseling was de relatie met Jesiska in een crisis, en ik ging terug naar Indonesië, waar het misging. Gelukkig nieuwjaar.

Rond februari wilde het bedrijf een sponsorschap starten. Maar ik was behoorlijk ongelukkig geworden met de werkafspraken. Het leek alsof ik gewoon bezig werd gehouden, zonder enige impact te hebben. Die werkrelatie eindigde daar ook.

Op dat punt overwoog ik serieus om terug te gaan. Dit was mijn dieptepunt in Australië. Ik had daar niets behalve een klein hobbyproject dat ik met wat vrienden was begonnen. Ex-collega’s bij Open Learning, ik was terneergeslagen. Hoewel ze aardig deden over mijn in wezen verwoeste leven, in Nederland zouden we op dit punt grappen over elkaar maken. Je zou er op z’n minst om kunnen lachen, weet je. Ik ben te grappig, hoor ik.

Hier besloot ik dat ik in plaats van zo makkelijk op te geven, zou vechten om in Australië te blijven als software engineer. Ik had net betere huisvesting geregeld, nu wedde ik dat ik ook beter werk kon regelen! Makkelijker gezegd dan gedaan, ik mailde zoveel bedrijven, ik maakte zelfs een filmpje om mezelf te verkopen. Weinig reacties, maar sommigen wel.

Eerst was er Silicon Valley Chicken, ze wilden kip verkopen via een app met een game. Volledig gericht op gamers, en alleen bestellen via de app. Ik was niet erg enthousiast, zij waren niet enthousiast over mijn working holiday visum. Daarna ontmoette ik Daisee bij de functioneel programmeren meetup. Het lukte me om een sollicitatiegesprek te krijgen. Het bleek een Haskell-baan te zijn. Ik was daar super enthousiast over. Toen wilde Trunk versiebeheer leveren aan designers. Maar ik verwaarloosde ze een beetje ten gunste van de Haskell-kans.

Dit was een rolomkering, nu hadden de vrienden een vrij waardeloze baan vergeleken met Haskell doen. Vooral gezien het feit dat het bedrijf Cosmos db had aangenomen, waarvoor Windows nodig was. Ze waren allebei voorstanders van open source, dit moeten draaien maakte ze… ongelukkig.

Maar ik was blij. Een paar maanden lang. Daisee bleef mensen aannemen en we groeiden. Hoe meer tijd er verstreek, hoe meer verantwoordelijkheid ik moest afgeven, totdat ik me op één project richtte. Dat werd vervolgens geschrapt. Niet dat het me stoorde, want ik was bezig met het plannen van de volgende fase in mijn leven.

Naar de Filipijnen gaan! Behalve dat iedereen die ik sprak er vrij negatief over was, en het aanbod van Daisee was niet zo mooi als ik had verwacht. Terug thuis ben ik, niet dat het slecht is, gewoon plotseling. Ik blijf hier een tijdje, op afstand werken voor Daisee als een bedrijf! Ondertussen werkt Daisee aan een werkvisum voor Australië. Dit lijkt veel beter dan de Filipijnen, dat voelde meer als een gouden kooi.

Dit lijkt allemaal vrij willekeurig, ach, zo is het leven. Ik heb me in ieder geval vermaakt.

Spotify - Web Player: Music for everyone

Haskell 💜 Vibes

Vertrouwen

Baan

Conclusie

Terug naar Nederland!